انفجار تلفن در دست اکبر عبدی و بودجه ۳۰ میلیونی اجاره‌نشین‌ها تهیه کننده هامون و اجاره نشین‌ها با اشاره به تجربه همکاری با داریوش مهرجویی می‌گوید: او هنرمند به معنای واقعی بود؛ سکانس آشتی دو برادر را در اجاره نشین‌ها بارها تکرار کرد. سکانس‌های انفجار آینه و تلفن در دست اکبر عبدی هم بدون بدلکار […]

انفجار تلفن در دست اکبر عبدی و بودجه ۳۰ میلیونی اجاره‌نشین‌ها

تهیه کننده هامون و اجاره نشین‌ها با اشاره به تجربه همکاری با داریوش مهرجویی می‌گوید: او هنرمند به معنای واقعی بود؛ سکانس آشتی دو برادر را در اجاره نشین‌ها بارها تکرار کرد. سکانس‌های انفجار آینه و تلفن در دست اکبر عبدی هم بدون بدلکار فیلمبرداری کردیم.

به گزارش ایرنا تهیه کنندگان نقشی مهم در تولید آثار سینمایی داشته و دارند؛ فارغ از آنکه امروز تهیه کنندگی بیشتر به سرمایه‌آوری برای تولید تبدیل شده اما در تاریخ سینمای ایران، پشت آثار ماندگار، یک تهیه‌کننده حضور داشته است. هارون یشایایی یکی از این تهیه‌کنندگان است. او که در کارنامه کاری خود سابقه مبارزه سیاسی هم دارد عامل تولید فیلم‌هایی چون اجاره نشین‌ها، هامون، ناخدا خورشید، کیمیا و… محسوب می‌شود. برای بررسی زندگی هنری این تهیه کننده ۹۱ ساله، به گفت‌وگو با او نشستیم؛ آنچه می‌بینید و می‌خوانید شرح تجربه این تهیه کننده سینما است که در ادامه می‌آید.

ایرنا: برای شروع بفرمایید چطور با سینما آشنا شدید؟

یشایایی: من زندگی‌ام را با سینما آغاز کردم و به جز آن کار دیگری نکردم. البته این کار مقدماتی داشت. نخست به کارهای ابتدایی سینما پرداختم و سپس جزء حرفه ای‌های سینما شدم.

وضع زندگی‌تان چطور بود؟ آیا خانواده شما به کار سینما علاقمند بودند؟

آنها اصلا کاری به این کارها نداشتند و در یک فاز دیگری بودند. ما یک خانواده یهودی بودیم که پدرم فوت کرده بود و مادرم هم کاری به این کارها نداشت.

چه سنی وارد عرصه سینما شدید؟

من از ۲۰ سالگی وارد کار حرفه ای سینما شدم. البته مستقل نبودم و با دیگران کار می کردم.

در خانواده تان فقط شما درس خواندید؟

خیر. همه درس خواندند. منتهی من اولین نفری بودم که لیسانس گرفتم. دوره ابتدایی و متوسطه را همه خوانده بودند.

در دبیرستان با بیژن جزنی آشنا شدید و مبارزاتی را هم علیه حکومت وقت داشتید؟

بله. آن زمان گروه های مبارز در اشکال و عقاید مختلف بودند. مثلا جبهه ملی گروه و طرفداران خودش را داشت. حزب توده هم همین طور. احزاب مستقل دیگری هم بودند. آن دوره یک دوره سخت مبارزاتی، البته نه به معنای درگیری های فیزیکی، بلکه به صورت مبارزات فکری بین گروه های مختلف بود.