رویا نونهالی، بازیگر نقش «ماما النا» در نمایش «مثل آب برای شکلات» گفت: به نظر من لذت از پسِ کسب مهارت به وجود می‌آید؛ چون بالاترین لذت کار، انجام یک کار ماهرانه است. بازیگر زمانی از حرفه خودش لذت می‌برد که مهارت کسب کند.

نمایش «مثل آب برای شکلات» به نویسندگی و کارگردانی ابراهیم پشت‌کوهی از پنجم مهرماه ساعت ۱۹ در خانه هنر «تمام‌ناتمام» روی صحنه می‌رود و رویا نونهالی در نقش «ماما النا» در این نمایش حضور خواهد داشت.

این نمایش که نخستین اجراهای خود را از سال ۱۳۹۱ تجربه کرده است، پس از چند نوبت اجرا در ایران، قرار است در جشنواره بغداد نیز روی صحنه برود.

رویا نونهالی و ابراهیم پشت‌کوهی در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی ایرنا درباره تمرکز و نظم در بازیگری، اهمیت تمرین و کسب مهارت، تجربه اجرای «مثل آب برای شکلات»، تفاوت اجرای جدید با اجراهای پیشین، موسیقی نمایش، ارتباط با مخاطب و ماندگاری آثار نمایشی سخن گفتند.

ایرنا: آقای پشت‌کوهی، درباره تمرکز خانم رویا نونهالی در تمرین و اجرا صحبت کردید. این ویژگی چه اهمیتی برای شما دارد؟

پشت‌کوهی: یک نکته‌ای هست که من در غیاب خانم نونهالی هم به بچه‌ها می‌گویم؛ اینکه باید از ایشان یاد بگیرند. در تمرین‌ها و اجراها، به‌خصوص در «مثل آب برای شکلات»، تمرکز ایشان بسیار زیاد است.

نسل جدید ویژگی‌های بسیار خوبی دارد؛ جسارت و پرشور بودن از جمله این ویژگی‌هاست، اما به نظرم در بعضی موارد تمرکز لازم را ندارد و شاید ویژگی‌های دیگری را هم کمتر داشته باشد. البته امتیازهای خودش را هم دارد، اما تمرکز یکی از موضوعات مهمی است که باید به آن توجه کرد.

همیشه اجرای قبلی را به یاد دارم. سال‌ها از آن اجرا گذشته و حالا قرار است چند روز دیگر دوباره این نمایش را اجرا کنیم. خانم نونهالی یک صندلی در گوشه‌ای از صحنه می‌گذاشت و وقتی اجرا شروع می‌شد، از جهان پیرامون خودش فارغ می‌شد و وارد خلسه و تمرکز خودش بود.

وقتی لحظه حضور روی صحنه می‌رسید، همان لحظه صحنه را می‌گرفت و دوباره همان‌جا قرار داشت. همه بچه‌ها می‌دانستند این صندلی متعلق به «ماما النا» است و کسی نباید به آن نزدیک شود.

پیش از اجرا و حتی هنگام اجرا، نباید کسی با او صحبت می‌کرد. چیزی که من در بعضی جاها دیده‌ام این است که بازیگران پشت صحنه با یکدیگر صحبت می‌کنند. این از نظر من یک فاجعه است. گاهی حتی می‌روند سیگار می‌کشند، تلفن همراهشان را چک می‌کنند و کارهای دیگری انجام می‌دهند. متأسفانه این یک ایراد بزرگ است.

این میزان تمرکز، به نظرم از یک تربیت تئاتری قدیمی می‌آید؛ تربیتی که در آن همه چیز بر اساس اصول و چارچوب بود.

نونهالی: برای ما اینها جزو بایدهاست. باید این‌طور باشد. واقعاً جور دیگری نمی‌شود.

پشت‌کوهی: الان واقعاً نمی‌دانم اگر نسل جدید این حرف‌ها را بشنود چه واکنشی خواهد داشت. من حتی موردی داشته‌ام که بازیگر از صحنه‌اش جا مانده، چون مشغول صحبت کردن با یک نفر دیگر بوده است.

رویا نونهالی: لذت واقعی بعد از کسب مهارت سراغ بازیگر می‌آید