دو وزارتخانه علوم و آموزش و پرورش با ایده‌هایی ظاهرا پرورشی و با کلی‌گویی سال تحصیلی جدید را شروع می‌کنند.

آغاز سال تحصیلی برای وزارتخانه‌های علوم و آموزش‌وپرورش، طبیعتاً باید فرصتی برای اعلام برنامه‌هایی باشد که مستقیماً با مسئله اصلی نظام آموزشی کشور ارتباط دارد: کیفیت آموزش، ارتقای سرمایه انسانی، پژوهش، تربیت نسل آینده و افزایش اعتماد دانشجویان و دانش‌آموزان به مدرسه و دانشگاه.

به گزارش خبرنگار سرویس اجتماعی تابناک،آنچه در آستانه سال تحصیلی جدید دیده می‌شود، پرسش‌هایی درباره اولویت‌بندی سیاست‌های آموزشی ایجاد کرده است؛ پرسش‌هایی که نمی‌توان صرفاً با صدور بخشنامه و برگزاری مراسم پاسخ داد.
وزارت علوم با «راهنمای آراستگی» دانشجویان

وزارت علوم «دستورالعمل راهنمای آراستگی، اخلاق و منش دانشگاهی» را به دانشگاه‌ها ارسال کرده است. در متن ابلاغیه، از رؤسای دانشگاه‌ها خواسته شده موضوع را به اطلاع دانشجویان برسانند و در زمان مناسب، تبلیغات محیطی مرتبط با آن را نیز انجام دهند.
آکادمی شنا

این نامه نشان می‌دهد که احتمالاً وزارت علوم، بین تفاوت نگاههای فشار دولت و بخش‌های دیگر، مصوبه‌ «راهنمای آراستگی» به را دانشگاه‌ها ارسال کرده است. این ابلاغیه، هیچ‌گونه تأکیدی بر الزامی‌بودن راهنما ندارد و صرفاً بر تبلیغات محیطی آن و اعلام به دانشجویان تأکید شده است.
ارتقاء دانشگاهها چه می‌شود؟

اما باید توجه داشت که دانشگاه در حال حاضر در حوزه‌های علمی با چالش‌های زیادی مواجه است و حتی دانشگاه‌های برتر در رتبه‌بندی‌های جهانی با افت جایگاه روبرو شده‌اند. بد نبود برای این حوزه‌ها، ارتقای کیفیت اساتید و نیز حوزه‌های پژوهشی و تحقیقاتی، حداقل چنین راهنمایی ارائه می‌شد.

البته گفتنی است چه بسا دانشگاه‌ها همچنان مجازی باشند و اساساً اولویتی برای این ابلاغیه وجود نداشته باشد. لذا به نظر می‌رسد این اقدامات از همان جنس کارهای «باری به هر جهت» انجام‌شده است تا وزیر یا مسئولان، پاسخی برای منتقدان و ناظران و دیگران داشته باشند و در عین حال، اتفاق ویژه‌ای هم درباب اجرایی‌شدن آن آیین‌نامه نیفتد.

فاصله این دست اقدامات با خواسته‌ها و دغدغه‌های دانشجویان، بسیار بیشتر از سالها و ادوار گذشته است.

سال تحصیلی که نکوست از خزانش پیداست؛ متدهای مبهم مهرماهیِ دو وزیر

همین‌جا پرسش اصلی شکل می‌گیرد: آیا برای این حوزه‌ها نیز به همان اندازه «راهنما» و دستورالعمل وجود دارد؟

از این منظر، و نیز احتمالا برای رد کردن موضوعاتی همچون عفاف و حجاب در دانشگاهها، وزارت علوم به دلیل فشارهای خاص، چنین سندی را توصیه کرده است.

اگر خروجی سیاست‌گذاری به تولید سند و سپس اطلاع‌رسانی درباره سند محدود شود، طبیعتا با پدیده‌ای مواجه شویم که در آن «انجام کار اداری» جای «حل مسئله اصلی» را بگیرد.

البته آراستگی، اخلاق و منش دانشگاهی موضوعات بی‌اهمیتی نیستند. دانشگاه بدون صداقت علمی، احترام متقابل و مسئولیت‌پذیری نمی‌تواند محیط علمی سالمی باشد. بحث بر سر اصل موضوع نیست؛ بحث بر سر نسبت آن با سایر اولویت‌هاست و اینکه فلسفه این نامه‌ها با اثرگذاری تقریبا صفر چیست؟

سال تحصیلی که نکوست از خزانش پیداست؛ شاهکارهای دو وزارتخانه آموزشی