یک تصویر و چند جمله در شبکه‌های اجتماعی کافی بود تا یک ایده قدیمی دوباره مورد توجه قرار بگیرد؛ اینکه چه می‌شود اگر کودکان و سالمندان، به جای آنکه در دو سوی جداگانه نظام مراقبتی قرار بگیرند، بخشی از زندگی روزمره خود را در کنار یکدیگر بگذرانند؟

تصویری از چند کودک در کنار سالمندان سالخورده و روایتی که می‌گفت «در کانادا خانه‌های سالمندان را با یتیم‌خانه‌ها ادغام کرده‌اند و نتیجه، بسیار مثبت بوده است»؛ همین روایت در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست شد و این پرسش را ایجاد کرد که آیا می‌توان دو گروهی را که بیش از دیگران به حمایت اجتماعی نیاز دارند، در یک محیط مشترک کنار یکدیگر قرار داد؟

به گزارش سرویس اجتماعی تابناک، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد بخش کانادایی این روایت صحت ندارد. خبرگزاری فرانسه در یک گزارش راستی‌آزمایی در سال ۲۰۲۱، با استناد به اظهارات وزارت بهداشت کانادا و یک استاد دانشگاه واترلو اعلام کرد که چنین طرحی برای ادغام «یتیم‌خانه و خانه سالمندان» در کانادا وجود نداشته و روایت منتشرشده در شبکه‌های اجتماعی ساختگی بوده است. با این حال، همان بررسی تأکید می‌کند که برنامه‌های واقعی برای ارتباط میان سالمندان و کودکان در کانادا وجود داشته است.
اما ایده اصلی واقعی است

آنچه در ادبیات خدمات اجتماعی با عنوان «مراقبت بین‌نسلی» شناخته می‌شود، سال‌هاست در کشورهای مختلف اجرا می‌شود. در این مدل، سالمندان و کودکان لزوماً در یک مرکز اقامتی مشترک زندگی نمی‌کنند؛ بلکه خانه سالمندان یا مرکز مراقبت بلندمدت در کنار مهدکودک یا مرکز آموزش کودک قرار می‌گیرد و برای تعامل میان دو نسل برنامه‌ریزی می‌شود.
آکادمی شنا

یکی از نمونه‌های شناخته‌شده در ژاپن است. مرکز Kotoen در توکیو که فعالیت خود را از سال ۱۹۶۲ به‌عنوان خانه سالمندان آغاز کرده بود، در سال ۱۹۷۶ یک مهدکودک در کنار خود ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۷ دو مجموعه در یک ساختار واحد ادغام شدند. اکنون کودکان و سالمندان در فعالیت‌های مشترک، از برنامه‌های مناسبتی تا دیدارهای روزانه، مشارکت می‌کنند.

در آمریکا نیز مجموعه Providence Mount St. Vincent در سیاتل از نمونه‌های مشهور این رویکرد است؛ جایی که مرکز نگهداری و آموزش کودکان در کنار مرکز مراقبت از سالمندان فعالیت می‌کند.

در این مدل، معمولاً خانه سالمندان با مهدکودک یا مرکز آموزش و نگهداری کودکان در یک مجموعه یا در مجاورت یکدیگر قرار می‌گیرند و برای ارتباط میان دو نسل برنامه‌ریزی می‌شود. یکی از نمونه‌های قدیمی، مرکز Kotoen در توکیو است که از سال ۱۹۷۶ مهدکودک را در کنار مرکز سالمندان قرار داد و در سال ۱۹۸۷ این دو مجموعه را در یک ساختار واحد ادغام کرد. در آمریکا نیز Providence Mount St. Vincent در سیاتل از نمونه‌های شناخته‌شده این مدل است.

کانادا نیز در سال‌های اخیر به سمت مدل‌های بین‌نسلی حرکت کرده است؛ اما نه به شکل ادعاشده در شبکه‌های اجتماعی. برای نمونه، پروژه‌هایی در تورنتو و اتاوا، مراکز مراقبت سالمندان را در کنار مراکز آموزش و نگهداری کودکان قرار داده‌اند تا تعامل میان نسل‌ها به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شود.

اما شاید جالب‌ترین بخش ماجرا برای مخاطب ایرانی، جایی باشد که این ایده از فضای شبکه‌های اجتماعی فاصله می‌گیرد و به سیاست رسمی کشور وارد می‌شود.