مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی با بیان اینکه ۴۸۰ هزار هکتار از اراضی این استان بیابانی و کویری است، گفت: کویر میقان اراک به دلیل مجاورت با مراکز جمعیتی و زیرساخت‌های حیاتی، به عنوان مهم‌ترین کانون بحرانی فرسایش بادی، اولویت نخست فعالیت‌های بیابان‌زدایی استان محسوب می‌شود و باوجود چالش‌های متعدد طرح‌های مختلفی برای […]

مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی با بیان اینکه ۴۸۰ هزار هکتار از اراضی این استان بیابانی و کویری است، گفت: کویر میقان اراک به دلیل مجاورت با مراکز جمعیتی و زیرساخت‌های حیاتی، به عنوان مهم‌ترین کانون بحرانی فرسایش بادی، اولویت نخست فعالیت‌های بیابان‌زدایی استان محسوب می‌شود و باوجود چالش‌های متعدد طرح‌های مختلفی برای مقابله با بیابان‌زدایی در این محدوده انجام شده است.
به گزارش ایرنا، عبدالحسین محمدی روز چهارشنبه در نشست خبری با اصحاب رسانه در خصوص ویژگی‌های منحصربه‌فرد کویر میقان تصریح کرد: این منطقه با وسعت ۴۹ هزار هکتار در ۲۰ کیلومتری شمال اراک واقع شده و حوزه آبخیز آن ۵۴۰ هزار هکتار است.
وی ادامه داد: این کویر که به لحاظ ارتفاعی پست‌ترین نقطه حوزه آبخیز محسوب می‌شود، با وجود بارندگی اندک (۲۰۰ میلی‌متر) و نوسانات شدید دمایی، دارای تنوع زیستی ارزشمندی شامل ۱۴ تیپ و ۲۸۰ گونه گیاهی است.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی افزود: به دلیل قرارگیری این کویر در مجاورت شهر اراک و شهرهای اقماری، فرودگاه، قطب‌های صنعتی، اراضی کشاورزی و فعالیت‌های معدنی (شرکت املاح ایران)، کنترل فرسایش بادی در این منطقه از اهمیت و اولویت بسیار بالایی برخوردار است.
محمدی با برشمردن چالش‌های پیش‌رو از جمله نبود عوارض طبیعی (ارتفاعات) جهت سدکردن باد، ماهیت ماسه‌ای خاک، کاهش بارندگی و پس‌روی تالاب میقان که موجب تشدید گرد و غبار شده است، گفت: اقدامات گسترده‌ای از جمله نهال‌کاری (قره‌داغ، تاغ و آتریپلکس)، قرق، بذرپاشی و احداث ۹۲ کیلومتر بادشکن غیرزنده در سه دهه گذشته انجام شده است.
وی خاطرنشان کرد: مساحت کل اراضی ملی استان مرکزی ۲ میلیون و ۶ هزار هکتار است که از این میزان، حدود ۴۸۰ هزار هکتار را عرصه‌های بیابانی و کویری تشکیل می‌دهد.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی با اشاره به پراکندگی این اراضی در هفت شهرستان استان اظهار کرد: شهرستان زرندیه با ۲۳۴ هزار هکتار، بزرگترین شهرستان بیابانی استان است و پس از آن ساوه با ۸۴ هزار، کویر میقان اراک با ۴۹ هزار، محلات با ۴۳ هزار، دلیجان با ۳۹ هزار و خنداب و کمیجان هرکدام با ۱۵ هزار هکتار در رتبه‌های بعدی قرار دارند.
محمدی تاکید کرد: تکیه صرف بر روش‌های دولتی کافی نیست و مشارکت ارگان‌های دولتی، بخش خصوصی و جوامع محلی برای تداوم این مسیر ضروری است.
وی با اشاره به دیگر فعالیت‌های این اداره‌کل برای مقابله با بیابان‌زایی، خاطرنشان کرد: تاکنون طرح‌های مطالعاتی و اجرایی در ۲۲۹ هزار هکتار تهیه شده و ۱۵ هزار و ۲۰۰ هکتار نهال‌کاری، مدیریت جنگل‌های دست‌کاشت در هشت هزار و ۸۵۰ هکتار، کنترل رواناب در ۱.۵ هزار هکتار و حفاظت از عرصه‌ها از طریق قرق‌بانی به صورت مستمر در حال اجراست.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان مرکزی همچنین به اجرای الگوهای مشارکتی اشاره کرد و گفت: با هدف بهره‌گیری از توان جوامع محلی، مدیریت ۳۰ هزار هکتار از اراضی بیابانی در شهرستان‌های ساوه، زرندیه و دلیجان در سه دهه گذشته به بهره‌برداران محلی احاله شده است که این مدل، نقشی موثر در حفظ و احیای این عرصه‌ها ایفا کرده است.
محمدی در بخش دیگری از این نشست به پروژه احیای مناطق بیابانی جامعه‌محور طراز ناهید ساوه اشاره و عنوان کرد: این پروژه در قالب توافق‌نامه سه‌جانبه بین کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور و اداره امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور اجرایی شده است.