یکی از نویسندگان کتاب «از چاقوی خون‌چکان تا لیزر نورافشان» با بیان اینکه کودک باید بتواند آینده را تصور کند، گفت: اگر علم همیشه متعلق به آدم‌های فوق‌العاده، آزمایشگاه‌های دور و محیط‌هایی باشد که کودک هیچ نسبتی با آنها ندارد، طبیعی است که خودش را بیرون آن جهان تصور کند. رونمایی کتاب «از چاقوی خون‌چکان […]
یکی از نویسندگان کتاب «از چاقوی خون‌چکان تا لیزر نورافشان» با بیان اینکه کودک باید بتواند آینده را تصور کند، گفت: اگر علم همیشه متعلق به آدم‌های فوق‌العاده، آزمایشگاه‌های دور و محیط‌هایی باشد که کودک هیچ نسبتی با آنها ندارد، طبیعی است که خودش را بیرون آن جهان تصور کند.
رونمایی کتاب «از چاقوی خون‌چکان تا لیزر نورافشان» بهانه‌ای شد برای گفت‌وگو با سهراب آسا، یکی از نویسندگان کتاب. آسا در حوزه سیاستگذاری علم، فناوری و نوآوری تحصیل کرده و سال‌ها در اکوسیستم نوآوری، کارآفرینی و توسعه کسب‌وکار ایران و استرالیا فعالیت داشته است. پیش از این مسیر هم ادبیات خوانده و سال‌ها با حوزه آموزش، نوآوری و ادبیات در ارتباط بوده است.
کتاب تازه او و حمید عبداللهیان دانشیار گروه ادبیات فارسی دانشگاه اراک، دقیقا در نقطه اتصال همین دو حوزه تخصصی شکل گرفته است. گفت‌وگو را از اینجا شروع کردیم که چرا کسی که سال‌ها در فضای سیاستگذاری و نوآوری کار کرده، به این نتیجه می‌رسد که بخشی از مساله را باید در کتاب‌های ادبیات و داستانی کودکان و نوجوانان جست‌وجو کند.
اگر کودک نتواند آینده را تصور کند، چطور قرار است آن را بسازد؟
Wednesday, 7 October , 2026