چند سال پیش کافی بود روی سقف یک خودرو یک حسگر بزرگ LiDAR دیده شود تا تقریباً همه آن را به‌عنوان یک خودروی پیشرفته و هوشمند بشناسند. در نمایشگاه‌های خودرو، همین قطعه بیشتر از هر چیز دیگری جلب توجه می‌کرد و شرکت‌ها نیز از آن به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نشانه‌های ورود محصولشان به عصر رانندگی خودکار استفاده می‌کردند. اما حالا در میانه دهه ۲۰۲۰، داستان کمی پیچیده‌تر شده است. خودروسازان دیگر الزاماً به دنبال این نیستند که هرچه حسگر بیشتر روی خودرو نصب کنند، محصول هوشمندتری داشته باشند.
چرا خودروهای جدید بدون LiDAR دیگر عقب‌مانده نیستند؟
مسئله اصلی به جایی رسیده که مهندسان باید به یک سؤال سخت‌تر جواب بدهند: خودرو دقیقاً با داده‌ای که از محیط اطرافش دریافت می‌کند چه کار می‌کند؟

LiDAR یا حسگر تشخیص و فاصله‌یابی با نور، با ارسال پالس‌های لیزری و اندازه‌گیری زمان بازگشت آنها، امکان ساخت یک تصویر سه‌بعدی از محیط اطراف خودرو را فراهم می‌کند. این فناوری در تشخیص فاصله و شکل اجسام مزیت‌های مهمی دارد و به همین دلیل در بسیاری از پروژه‌های رانندگی خودکار مورد استفاده قرار گرفته است. اما LiDAR تنها راه دیدن جهان برای یک خودرو نیست. دوربین‌ها، رادار‌های موج میلی‌متری، حسگر‌های اولتراسونیک و حتی اطلاعات نقشه و موقعیت‌یابی ماهواره‌ای همگی می‌توانند در تصمیم‌گیری خودرو نقش داشته باشند.
آکادمی شنا
تبلیغات خودرویی معمولاً مسئله را بیش از حد ساده می‌کنند. وقتی روی بروشور یک خودرو نوشته می‌شود «دارای LiDAR»، این عبارت به‌تنهایی چیزی درباره کیفیت سامانه رانندگی آن خودرو نمی‌گوید. همان‌طور که نبود LiDAR نیز به‌تنهایی به معنی ضعیف بودن یک سامانه نیست.

وقتی دوربین جای بخشی از حسگر‌ها را می‌گیرد
یکی از مهم‌ترین تغییرات اخیر، افزایش اعتماد صنعت خودرو به سامانه‌های مبتنی بر بینایی ماشین است. نمونه قابل توجه آن همکاری مرسدس‌بنز با شرکت Wayve است که بر توسعه سامانه رانندگی سطح ۲ مبتنی بر دوربین تمرکز دارد. این سیستم قرار نیست خودرو را به یک ربات بدون نیاز به راننده تبدیل کند؛ راننده همچنان مسئول نظارت است، اما خودرو می‌تواند بخش قابل توجهی از وظایف رانندگی را تحت نظارت انسان انجام دهد.